დაუმთავრებელი ამბები უსაფლავო მიცვალებულებივით არიან

ბლოგი


09
ოქტომბერი

დაუმთავრებელი ამბები უსაფლავო მიცვალებულებივით არიან

               

 

ზურაბ გურული მისისიპის შტატის დედაქალაქ ჯექსონის მონტგომერის სახელობის ფედერალური კლინიკის ანესთეზიოლოგია-რეანიმაციისა და ქირურგიის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი და მისისიპის უნივერსიტეტის ანესთეზიოლოგიის კათედრის პროფესორია. შთამბეჭდავი აღმოჩნდა მისი დებიუტი ლიტერატურაშიც – 2018-2019 წლებში „არტანუჯმა“ გამოსცა მისი რომანი „სპილო წყვდიადში“ და ედგარ ალან პოს ლექსების თარგმანები.

ანესთეზიოლოგ-რეანიმატოლოგი და ამავე დროს მწერალი ხართ. რამდენად გეხმარებათ თქვენი პროფესია წერაში?

ვფიქრობ, ყველაზე დამაჯერებელი და საინტერესო ნაწარმოებები ისინია, რომლებშიც იგრძნობა ავტორის ცხოვრებისეული გამოცდილება. მრავალფეროვან რეალურ სიტუაციაში მიღებული გამოცდილება და ემოციის გათავისება ძალიან ეხმარება მწერალს. თუკი რამის დამაჯერებლად აღწერა მოვახერხე, ალბათ იმიტომ, რომ მიახლოებით მაინც შევძელი მსგავს გარემოებაში მიღებული პირადი შეგრძნებების გადმოცემა. ლოგიკურია, რომ ნებისმიერი დარგის პროფესიონალს თავისი პროფესიული ცხოვრება ეხმარება წერაში. მით უმეტეს, მედიცინა ისეთი სფეროა, სადაც ყოველდღიურად უამრავ განსხვავებულ ემოციასთან გვიწევს შეჯახება. ეს ყველაფერი დიდხანს ილექებოდა ჩემს ცნობიერებაში და მომცა საშუალება, თხრობის პროცესი გამემდიდრებინა პირადი შთაბეჭდილებებით.

მეორე მხრივ, ლიტერატურა და მწერლობა თუ გეხმარებათ მედიცინის სფეროში?

რა თქმა უნდა, ძალიან მეხმარება. საოპერაციოში შესვლა უაღრესად საპასუხისმგებლო და სტრესული პროცესია როგორც ექიმისათვის, ასევე პაციენტისათვის. ორივეს განწყობას უდიდესი მნიშვნელობა აქვს ოპერაციის წარმატებით დასასრულებლად. ტვინია ორგანიზმის მთავარი კომპიუტერი და ტვინის დადებითი ემოციებით დამუხტვა სხეულის ყველა სასიცოცხლო სისტემას მატებს ბრძოლისუნარიანობას.

თანამედროვე მედიცინა ყოველდღიურად უფრო და უფრო განიცდის კომერციალიზაციას. უარყოფით შედეგებს შორის მთავარია ის, რომ ექიმს სულ უფრო ნაკლები დრო რჩება ავადმყოფთან ემოციური სიახლოვის დასამყარებლად. ამიტომ, საჭირო ხდება პაციენტთან საერთო ენის სწრაფად მოძებნა. ზოგი ჩემი კოლეგა ამ მიზნით უჩვეულო ნივთებსაც კი ინახავს კაბინეტში, რათა პაციენტის ყურადღება მიიპყროს და მძიმე საუბრის დასაწყებად პირველი სიტყვები ადვილად მოძებნოს. სწორედ აქ გვეხმარება ლიტერატურის კარგად ცოდნა, რადგან იქ კოლოსალური რაოდენობის ინფორმაციაა შენახული, ხანდახან მზა სიტუაციებსა და მზა წინადადებებსაც კი გვაწვდის.

ამრიგად, თუ ამ ორი კითხვის პასუხებს ერთგვარად გავაერთიანებთ, ის ემოციები, რომლებიც რეალური ცხოვრებიდან მოდის, ჩადებულია ლიტერატურაში; საჭიროების შემთხვევაში კი მათ ვიბრუნებთ და ვიყენებთ. შეიძლება ითქვას, რომ კარგი ლიტერატურული ნაწარმოები ემოციების შესანახი კომპიუტერული დისკია, სადაც ყველაფერს ვაფიქსირებთ და როცა საჭიროა, უკანვე ვიღებთ. ზოგადად, ხელოვნება (ლიტერატურა, მუსიკა, მხატვრობა...) შეგვიძლია განვიხილოთ ემოციის, გრძნობების ჩასაწერ სხვადასხვა საშუალებად, რომლებშიც ვაკონსერვებთ ინფორმაციას, ემოციებს, შეგრძნებებს და საჭიროების შემთხვევაში კვლავ ვიყენებთ.

სპილო წყვდიადში თქვენი სადებიუტო რომანია. რა ადგილი ეკავა ლიტერატურას თქვენს ცხოვრებაში, სანამ უშუალოდ რომანს დაწერდით? წერდით თუ არა ბავშვობაში ან სტუდენტობას?

ლიტერატურა და კითხვა ბავშვობიდან ძალიან მიყვარდა. მცირე ასაკშივე მქონდა წაკითხული ქართველი და უცხოელი კლასიკოსების უმეტესობა. არც თავისუფალი თემების, ლიტერატურული ჩანახატებისა და ფუნაგორიების წერა ყოფილა ჩემთვის უჩვეულო სკოლასა და ინსტიტუტში სწავლის წლებში.

სერიოზულად რომ მოვკიდებოდი ამ საქმეს, არასდროს მიფიქრია და დროც არ მქონდა ამისთვის. ჯერ უნივერსიტეტი, შემდეგ ასპირანტურა; ამერიკაში ჩასვლის შემდეგ კი, სალიცენზიო გამოცდების ჩაბარება... ეს ყველაფერი დღეში 15-16-საათიან მეცადინეობას მოითხოვდა და ამის მერე გარკვეული პერიოდი უკვე ნაბეჭდი ტექსტის დანახვაც აღარ მინდოდა. ლიტერატურას მივუბრუნდი ამ რთული პერიოდის გავლის შემდეგ, როცა ცხოვრება ასე თუ ისე სტაბილურi გახდა. სხვათა შორის, ამ პროცესში სოციალურმა ქსელებმა უდიდესი როლი შეასრულა. პირველი ჩემი ნათლობა ლიტერატურის სფეროში თბილისის ფორუმზე მოხდა, სადაც ფსევდონიმად ფირალი სიმონა დოლიძე მქონდა აღებული. რომანის წერაც გაუცნობიერებლად სწორედ ამ სივრცეში დაიწყო. ეს მოხდა ერთ-ერთი ფორუმის მომხმარებლის წაქეზებით. თავდაპირველად სულ რამდენიმე გვერდი იყო, აღვწერდი ჩემს ჩასვლას ამერიკაში, მაგრამ მალე იქაური საზოგადოება ძალიან დაინტერესდა, შეიქმნა ამ მონათხრობის ფანკლუბიც და გაჩნდა პირველი მოტივაციაც.

ფეისბუკზე აქტიურობის პერიოდში პატარა ნოველებსაც ვწერდი და ვაქვეყნებდი. მათი ექო ერთგვარად იგრძნობა კიდეც რომანში.

როგორც აღნიშნეთ, რომანის სპილო წყვდიადში წერა სრულიად გაუცნობიერებლად დაიწყეთ და თავდაპირველად ის ავტობიოგრაფიული მოთხრობებისგან შედგებოდა. როგორ გადაიქცა თქვენი ჩანაწერები საინტერესო სიუჟეტის მქონე დასრულებულ ნაწარმოებად?

დიახ, როგორც ვთქვი, ყველაფერი თბილისის ფორუმზე დაწერილი რამდენიმეგვერდიანი მოთხრობებით დაიწყო. აქედანვე დაიბადა რომანის გმირის სახელიც, რადგან ფორუმზე ჩემი ფსევდონიმი სიმონა დოლიძე იყო და ამბავსაც საკუთარ თავზე ვყვებოდი, მოთხრობის გმირსაც სიმონ-საიმონი დავარქვი. მაშინ ნაწარმოების სათაურიც კი არ მქონდა მოფიქრებული და არც რომანის ფორმატთან შეჭიდებას ვგეგმავდი. შემდეგ იყო აგვისტოს ომი; მთელ ქვეყანასთან ერთად, ფორუმზეც შეიცვალა სიტუაცია და წერასაც მივანებე თავი; მაგრამ თურმე შინაგანად მაწვალებდა ეს დაუმთავრებელი საქმე. დაუმთავრებელი ამბები ხომ უსაფლავო მიცვალებულებივით არიან...

თავიდან არც ვიცოდი, როგორ გამეგრძელებინა წერა, რა მიმართულებით წამეყვანა თხრობა. ამის შემდეგ კვლავ შემთხვევით, ისევ თბილისის ფორუმელი მეგობრის წაქეზებით, ვთარგმნე ედგარ პოს რამდენიმე ლექსი. გავეცანი პოს ქართულ თარგმანებს და დაუძლეველმა სურვილმა შემიპყრო, შემექმნა მისი დამთრგუნველი პოეზიის ჩემეული ინტერპრეტაცია. მაშინ გადავწყვიტე, მეცადა „ყორანთან“ შეჭიდება. სანამ თარგმნას დავიწყებდი, არაერთ ლექციას მოვუსმინე, ერთი სიტყვით, ჩავიძირე პოში. სულ მალე ვიგრძენი მისი შავი აურისა და დეპრესიული განწყობის ძალა. გაუცნობიერებლად ვეძებდი დადებითი ენერგიის წყაროს და ამ დროს კვლავ შემთხვევით, ფეისბუკზე გადავაწყდი რუმის პატარა ჩანახატებს. ეს იყო სულ რამდენიმესტროფიანი ლექსები და უკვე მათი გადმოქართულება დავიწყე (სამწუხაროდ, სპარსულს არ ვფლობ და რუმი ინგლისურიდან ვთარგმნე). რუმის პოეზიას სიკვდილის მარადიული სევდა დადებით ტონალობაში, დადებით ფილოსოფიაში გადმოაქვს. რუმისა და პოს, აღმოსავლურისა და დასავლურის, თეთრისა და შავის ერთგვარი დაპირისპირება გახდა საფუძველი ჩემი რომანის გაგრძელებისა. როდესაც ვთარგმნე რუმის ლექსი „სპილო წყვდიადში“, მაშინ დამებადა აზრი, რომ ის, რასაც მე წლების განმავლობაში ვწერდი, იყო სწორედ „სპილო წყვდიადში“ და სათაურიც დაიბადა. იმავე საღამოს გავაგრძელე წერა და ერთ თვეში რომანმა საბოლოო სახე მიიღო.

როგორც აღნიშნეთ, თავდაპირველად თქვენ ყველაფერს საკუთარ თავზე წერდით, როგორ ჩამოყალიბდა საიმონი უკევე დამოუკიდებელ პერსონაჟად და ნაწარმოების წერის მომდევნო ფაზაში რა დამოკიდებულება გაჩნდა თქვენსა და თქვენს პერსონაჟს შორის?

ხშირად ავლებენ პარალელებს ჩემსა და საიმონს შორის; ზოგს ისიც ჰგონია, რომ ეს ყველაფერი მე გადამხდა, მაგრამ როგორც კონსტანტინე გამსახურდია ამბობს „დიონისოს ღიმილის“ შესავალში, ჩემი ცოდვებიც მეყოფა და სავარსამიძის ცოდვებსაც ნუღარ ამკიდებთო, დაახლოებით ეს სიტუაციაა აქაც. ბევრი რამ, რასაც აღვწერ, მართლაც ჩემი განცდილი და გადატანილია, მაგრამ ისეთი ადგილებიცაა, რომლებიც ჩემს ცხოვრებისეულ პრაგმატიზმს აბსოლუტურად ეწინააღმდეგება. საიმონთან, ცხადია, მაქვს საერთო, მაგრამ ის დამოუკიდებელი ადამიანია. სხვათა შორის, რამდენიმე მეგობარმა გამოგონილი პასაჟები რეალურად მიიჩნია და რეალურები კი – გამოგონილად... ხანდახან ხდება ხოლმე, რომ ცხოვრება უფრო არარეალური და ძნელად დასაჯერებელი ჩანს, ვიდრე ფანტაზია, მაგრამ ამას დროულად ვერ ვაცნობიერებთ ხოლმე.

როგორც აღვნიშნე, საწყისი პასაჟები მხოლოდ რეალური ამბებისგან შედგებოდა; რადგან ყველაფრის მშრალი, დოკუმენტური აკინძვა არ იქნებოდა საინტერესო, ამიტომ გადავწყვიტე, თხრობა მხოლოდ ამ კუთხით აღარ გამეგრძელებინა, ვიცოდი, რომ ნაწარმოებს სჭირდებოდა ინტრიგის ელემენტები, რომელიც მკითხველს ჩაითრევდა. დღევანდელი ცხოვრების ინტენსივობის გათვალისწინებით, არც ისე ადვილია ახალი თაობის მიზიდვა კარგი ფილოსოფიური ნაწარმოებისკენ, თუ მასში არ არის ეფექტური ამბის ხაზი, რომელიც შეგიტყუებს. მეორე მხრივ, ჩემი მიზანი ისიც იყო, რომ საინტერესო სიუჟეტთან ერთად, მკითხველისათვის გზადაგზა მიმეწოდებინა შემეცნებითი ინფორმაციაც.

დასაწყისშივე, ძალიან სწრაფად, როდესაც საიმონი ემიგრანტულ პრაგმატიზმს თავს ანებებს და ერთვება ისეთ სახიფათო ინტრიგებში, რომლებმაც შეიძლება მას სირთულეები შეუქმნას, იწყება წინააღმდეგობა ჩემსა და ჩემს პერსონაჟს შორის. ასევე, თუ დააკვირდებით, გარკვეულ ეტაპზე რომანის თხრობის სტილიც იცვლება – თავიდან თხრობა უფრო მსუბუქია, შემდეგ კი მძიმდება, უფრო ფილოსოფიური ხდება. ალბათ, ნაწარმოების გმირთან ერთად მეც გავიზარდე წერის პროცესში. უნდა ვთქვა, რომ ზოგიერთ მკითხველს ეს არ მოეწონა. ერთ-ერთმა გამომცემლობამ რომანის დაბეჭდვაზე უარიც მითხრა სწორად ამ მიზეზით. თავიდან მათ წაკითხული ჰქონდათ ნაწარმოების პირველი ნაწილი, რომელიც ძალიან მოეწონათ, მეორე ნაწილის გაცნობის შემდეგ კი რომანის გამოქვეყნება აღარ მოინდომეს. როგორც ჩანს, მათ ნაწარმოები მოეწონათ როგორც ბესტსელერი, მსუბუქად საკითხავი წიგნი და როცა თავგადასავალი გახდა უფრო შემეცნებით-ფილოსოფიური, მათთვის თხრობამ ინტერესი დაკარგა.

ქართული ლიტერატურის გატანა მსოფლიო ასპარეზზე ჯერ კიდევ რთული საკითხია ჩვენი მწერლობისათვის. როგორ ფიქრობთ, რა არის მთავარი პრობლემა და რომანის წერის პროცესში თავად თქვენ რამდენად ფიქრობდით ამ საკითხზე?

წერის პროცესში ჩემი ერთ-ერთი მთავარი მიზანი იყო, რომ ქართველი გმირი მისაღები ყოფილიყო მსოფლიოს ნებისმიერი კუთხის მკითხველისათვის. მაგალითად, ლიოსამ მოახერხა და ლათინური ამერიკის ქვეყნების ეროვნული დეტალები და პრობლემები გაიტანა მთელ მსოფლიოში. როდესაც საქართველოსთვის მნიშვნელოვან საკითხებზე იზოლირებულად წერ, იქნება ეს ოკუპირებული რეგიონების ტრაგედიებისა თუ რუსეთთან ომის თემა, შესაძლოა თანამედროვე ევროპელმა ან ამერიკელმა ვერაფერი ნახოს საერთო ამ წიგნთან; მაგრამ თუ მწერალი პარალელებს გაავლებს მსოფლიოს უნივერსალურ ღირებულებებთან, უკვე შეიძლება უცხოელი მკითხველიც დაინტერესდეს.

უნდა აღინიშნოს, რომ ჩვენმა ეროვნულმა ტრაგედიებმა მწერლობასაც დაასვა დაღი და ემიგრანტული ლიტერატურის მთავარი პერსონაჟები საკმაოდ მძიმე აურის მქონე ადამიანები იყვნენ და არიან. „დიონისოს ღიმილის“ მთავარი გმირიც ტრაგიკული პერსონაჟია. ამასთან, ალბათ ერთ-ერთი მთავარი პრობლემა ისიც არის, რომ ეს პერსონაჟები იქაურ ცხოვრებაში არ და ვერ ერთვებოდნენ; ახასიათებდათ მკვეთრად ხაზგასმული ქართული შტრიხები; არ და ვერ ხდებოდნენ იქაური პროფესიული თუ სოციალური წრის წარმომადგენლები; ამიტომაც ვერ გაითავისა ისინი უცხოელმა მკითხველმა.

რა შეცვალა ამერიკამ თქვენს მსოფლმხედველობაში?

შემიძლია ვთქვა, რომ ამერიკაში ჩამოვყალიბდი სრულიად სხვა ადამიანად. საქართველოდან წავედი მორალურად და სულიერად სრულიად დათრგუნვილი. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ ჩემი ხელფასი რამდენიმე ათასი კუპონი იყო, შემდეგ კი 6 ლარი, რომლითაც არათუ არსებობა, ერთი დღით თავის გატანაც შეუძლებელი იყო. არადა ეს ყველაფერი ხდებოდა მას შემდეგ, რაც წარმატებით დავამთავრე ინსტიტუტი, შემდეგ ასპირანტურა და მაქსიმალური წარმატებით გავიარე ყველა ის ლოგიკური საფეხური, რაც ჩემი დარგის ახალგაზრდა საბჭოთა პროფესიონალს უნდა გაევლო. ასე რომ, საკუთარ თავსაც ვერ დავადანაშაულებდი, რომ ვიზარმაცე. ვცხოვრობდი იმ რეალობაში, სადაც არ მქონდა საკუთარი თავის რეალიზების შესაძლებლობა და პერსპექტივა. გვინდა თუ არა, მატერიალური ბაზისი მნიშვნელოვან გავლენას ახდენს ჩვენს ცხოვრებაზე. ჩვენთან სახელმწიფო არ არსებობდა; არც ახლა არსებობს, მაგრამ მაშინ საერთოდ ფსევდოსახელმწიფოში ვცხოვრობდით. ვიყავი 25 წლის, მყავდა მეუღლე, პატარა შვილი და უცებ აღმოჩნდა, რომ ჩემი სპეციალობით ოჯახის შენახვაც არ შემეძლო. ასე დავკარგე საკუთარი თავის რწმენა.

მახსოვს, ამერიკაში პირველი ხელფასი რომ ავიღე, მაშინ მივხვდი, უკვე როგორ შეიცვალა ჩემი მსოფლმხედველობა. უპირველესად, შეიცვალა დამოკიდებულება საკუთარი თავის მიმართ; საკუთარი შესაძლებლობების რწმენა დამიბრუნდა. ამან მომცა თავისუფლების, დამოუკიდებლობის საოცარი განცდა. დღევანდელ ქართულ საზოგადოებას თუ დავაკვირდებით, მოსახლეობის 90 პროცენტს არ შეუძლია საკუთარი შემოსავლით კუთვნილი, დამსახურებული ცხოვრება. ესეც არის მთავარი მიზეზი იმისა, თუ რატომ ვერ შევდექით სახელმწიფოდ.

ამერიკაში ჩასვლისას ვიყავი ფსევდოსახელმწიფოდან ჩასული ფსევდომოქალაქე; საკუთარ თავში, საკუთარ პროფესიულ შესაძლებლობაში დაურწმუნებელი, აქედან გამომდინარე – ძალიან მერყევი და დეპრესიული, სამყაროსაგან შეშინებული. ამერიკაში კი ჩამოვყალიბდი ღირსეულ სახელმწიფოში მცხოვრებ თავისუფალ მოქალაქედ.

ამერიკაშიც ყოველთვის თან გდევს შიში, რომ მრავალი წინააღმდეგობაა გადასალახავი. თუმცა იქ უამრავი ადამიანი ცდილობს შენს დახმარებას; ეს თითქოს მათ გენეტიკაშია ჩაწერილი. ჩვენ ვამბობთ, რომ რელიგიურები ვართ, მაგრამ სინამდვილეში ჭეშმარიტად რელიგიური სწორედ ამერიკაა. ამერიკაზე ჩვენი წარმოდგენა ძირითადად იქმნება დიდი მეგაპოლისებით. ეს კი ნამდვილი ამერიკა არ არის, ერთგვარი ნეიტრალური ტერიტორიაა. ჭეშმარიტი ამერიკა პროვინციებშია და ეს ამერიკა არის ძალიან მორწმუნე. ყოველ შაბათ-კვირას ტარდება წირვა და იგეგმება ახალი საქველმოქმედო აქციები. თითოეულ რეგიონს ჰყავს მრევლი, რომელიც პასუხისმგებელია იქ დაგეგმილ ყველა საქველმოქმედო ოპერაციაზე. ამ პრინციპით აღზრდილი ამერიკელები მზად არიან უანგაროდ დაეხმარონ ყოველ ახალ მოქალაქეს, რათა ის სოციუმის სრულფასოვან წევრად ჩამოყალიბდეს.

სპილო წყვდიადში შეეხება სიკვდილ-სიცოცხლის თეზას. როგორც ვიცით, ამერიკაში სიკვდილს თქვენც ჩახედეთ თვალებში, ვგულისხმობ 2005 წლის კატრინას კატასტროფას, როდესაც მცირეწლოვან შვილებთან ერთან მისისიპის საავადმყოფოში აღმოჩნდით გამომწყვდეული. რამდენად აისახა კატრინას შტორმის მიერ მოგვრილი ემოციები თქვენს რომანში?

„კატრინას“ ემოციები არ არის ჩართული ჩემს პირველ რომანში, რადგან გადავწყვიტე, ამ ამბებისთვის ცალკე ნაწარმოები მიმეძღვნა. „კატრინა“ იყო ისეთი მასშტაბის კატასტროფა, რომ თავისი ექსტრემალური ფონით შეძლო ადამიანთა ბუნების, ქვეცნობიერის ბოლომდე გახსნა. წარმოიდგინეთ, ხართ ჩაკეტილ სივრცეში, სადაც არც კონდინცირება ხდება, არის 40 გრადუსზე მეტი სიცხე, 99% ტენიანობა და ამონასუნთქი პირდაპირ წყლად ჩამოდის კედლებზე. ყველაფერს ისიც ემატებოდა, რომ ამ მდგომარეობაში ოჯახებთან ერთად ვიყავით. გათიშული იყო ყველა საკომუნიკაციო საშუალება. არ მინდა ერთგვარი „სპოილერი“ გამოვიდეს და ინტრიგა დავკარგო, ამიტომ მოკლედ ვიტყვი, რომ „კატრინას“ დროს მოხდა რამდენიმე საინტერესო ამბავი, რომელიც დაკავშირებულია ევთანაზიასთანაც და ვფიქრობ, ამ ამბებზე უპრიანია ცალკე ნაწარმოების შექმნა.

„სპილო წყვდიადში“ კი უფრო ჩემი ცხოვრების ადრეული პერიოდის ემოციებს ასახავს; ანუ იმ დროს, როდესაც ამერიკაში ჩავედი და უშუალოდ ვსწავლობდი ცხოვრებისეულ ანაბანას.

ამჟამად თქვენს რომანს ინგლისურ ენაზე თარგმნით; რა ნიადაგი არსებობს ახლა ამერიკაში თქვენი რომანის პოპულარობისთვის?

ჩემი ძმა იურისტია ვაშინგტონში და მას ჰყავს ძალიან კარგი სამეგობრო წრე ნიუ-იორკისა და ვაშინგტონის თეატრალურ წრეებში. როდესაც წიგნზე მუშაობა დავასრულე, მან შინაარსი რამდენიმე მეგობარს გააცნო. ერთ-ერთი მათგანი აღმოჩნდა ცნობილი ამერიკული შოუს – „გრეის ანატომიის“ სცენარისტი (ამ სცენარისტის სახელი ალბათ სჯობს ჯერ ინკოგნიტოდ დავტოვოთ). იგი დაინტერესდა რომანის ფაბულით და ელოდება თარგმანის დასრულებას. ამერიკაში ამჟამად ძალიან პოპულარულია კლინიკურ ისტორიებზე აგებული შოუები, რადგან მწვავე ემოციური მომენტები და სიკვდილ-სიცოცხლის გადაკვეთის ადგილი, ე. წ. პორტალი ხშირადაა საავადმყოფო.

ასევე, ვფიქრობ მარკეტინგული თვალსაზრისით მომგებიანია ის ფაქტიც, რომ რომანში ინტერნაციონალურ გუნდს ვხვდებით და ამერიკელებს ძალიან აინტერესებთ უცხოელების თვალით დანახული ამერიკა. აქვე ვიტყვი, რომ ერთადერთი რამ, რაც შეიძლებოდა შემეცვალა რომანში, იქნებოდა საიმონის თითოეული მეგობრის თავგადასავლის ოდნავ უფრო განვრცობა – ვინ არიან ისინი, საიდან მოდიან და ა. შ.

ერთგვარად მნიშვნელოვანია ის ფაქტიც, რომ დღეს ამერიკაში რუმი ყველაზე მეტად იყიდება და „სპილო წყვდიადის“ თითქმის ყოველ თავს წინ რუმის ლექსი მიუძღვის ეპიგრაფად.  

თქვენი რომანის ბოლოს ნაწარმოების მთავარი გმირი კვლავ ამერიკაშია, ისევე როგორც თქვენ. ძალიან გვიხარია, რომ საქართველოში ხშირად ჩამოდიხართ და არ წყვეტთ კავშირს ქართულ სოციუმთან. აპირებთ თუ არა სამუდამოდ დაბრუნებას სამშობლოში?

როგორც წერის პროცესში არ ვიცოდი, როგორ დასრულდებოდა ჩემი თხრობა, დაახლოებით ისეთი სიტუაციაა ჩემს პირად ცხოვრებაშიც. ერთი რამ ცხადია – ვერ მოვახერხე ქართული სოციუმიდან იზოლირება-გარიდება. ვინც ეს შეძლო, მათთვის ერთგვარად ცნობილია თავიანთი მოსაყოლი ამბავის დასასრული. ასე ვთქვათ, ისინი მისდევენ რომანის წერის კლასიკურ კანონებს.

ალბათ, ლოგიკურად, უნდა დავბრუნდე საქართველოში; რომანიც ხომ ქართულად დაიწერა და არა ინგლისურად. შეიძლება ეს პათეტიკურად ჟღერდეს (მაგრამ სამშობლოზე, ადგილის დედაზე საუბრისას ძნელია გაექცე ამას).

ჩემი დიდი სურვილია, შეძლებისდაგვარად წვლილი შევიტანო იმაში, რომ საქართველო იქცეს    თავისუფალ, დამოუკიდებელ, ბედნიერ     ქვეყანად, სადაც თითოეული ადამიანის პირადი და პროფესიული ღირსება შესაბამისად იქნება დაფასებული.
დღეს საქართველოში გვყავს უამრავი ღირსეული, წესიერი ადამიანი, რომლებიც იმსახურებენ ნამდვილ სახელმწიფოში ცხოვრებას, მაგრამ ამჟამად ისინი არც სახელმწიფოში ცხოვრობენ და ვერც მოქალაქეები არიან მათგან დამოუკიდებელი მიზეზების გამო. მახსენდება ჩემი თავი 90-იანებში, დეპრესიული, დათრგუნვილი და კარგად მესმის მათი განცდების. ვფიქრობ, რომ შესანიშნავი, დიდი პოტენციების მქონე ახალი თაობა გვყავს, რომელიც დღეს სამოქალაქო მოძრაობის ავანგარდში დგას. რა თქმა უნდა, შეეცდებიან მის გარყვნასაც ათასგვარი ცდუნებებით, რისგან დაცვაც არის ნებისმიერი პატრიოტი ქართველის უპირველესი მოვალეობა, რადგან ახალგაზრდობა არის ის ერთადერთი ოაზისიც და ბაზისიც, სადაც შემდეგ შეიძლება ჭეშმარიტ ღირებულებებზე დაფუძნებული სახელმწიფოს აშენება. ალბათ ამით საკუთარი თავისთვის და საკუთარი რომანის ბედნიერი, ოპტიმისტური დასასრულისთვისაც ვიბრძვი... მანამ კი საიმონივით გაჭედილი ვარ სამყაროებს შორის და ვცდილობ ხელის ცეცებით მივაგნო ლაბირინთიდან გასასვლელ გზას.

ესაუბრა ანი ჯავახიშვილი

 


გაზიარება