ბლოგი

ბლოგი

2018 | 2019

დაუმთავრებელი ამბები უსაფლავო მიცვალებულებივით არიან

                  ზურაბ გურული მისისიპის შტატის დედაქალაქ ჯექსონის მონტგომერის სახელობის ფედერალური კლინიკის ანესთეზიოლოგია-რეანიმაციისა და ქირურგიის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი და მისისიპის უნივერსიტეტის ანესთეზიოლოგიის კათედრის პროფესორია. შთამბეჭდავი აღმოჩნდა მისი დებიუტი ლიტერატურაშიც – 2018-2019 წლებში „არტანუჯმა“ გამოსცა მისი რომანი „სპილო წყვდიადში“ და ედგარ ალან პოს ლექსების თარგმანები. ანესთეზიოლოგ-რეანიმატოლოგი და ამავე დროს მწერალი ხართ. რამდენად გეხმარებათ თქვენი პროფესია წერაში?... ვრცლად >


გიორგი ჭკადუას ბლოგი – „თევზი, მებადურებზე შურისძიება რომ გადაწყვიტა“

                     დიდი ხანია ვგრძობ, რომ ყველანი მოგვატყუეს, ახლა კი დარწმუნებული ვარ, რომ ეს ასეა. ყურში ჩასული ზღვის წყალივით შემოგვაპარეს, რომ ყველას მამა თევზია. ყველამ ვიცით, ვისზეც მაქვს საუბარი. პოსტმოდერნიზმსაც შეშურდებოდა, ასეთი სიმბოლური აბრევიატურის, ჰოდა, ჩვენც ამ აბრევიატურის ტყვეობაში ვიქნებით მანამ, სანამ ცალ ფეხზე არ ვიხტუნავებთ, ლოყებს არ დავბერავთ, ძალით არ დავამთქნარებთ და ასე შემდეგ, იქამდე, სანამ ყურიდან წყალი არ გამოჟონავს და ცხადი არ გახდება, რომ თევზი დედაა. სამწუხაროდ, შეიძლება... ვრცლად >


ანი ჯავახიშვილის ბლოგი – „ჩემი, შენი, ჩვენი ვეფხისტყაოსანი“

                        მიწისქვეშა გადასასვლელებში ბუკუნისტთა თაროებზე გასაყიდად გამოტანილი თუ სოფელში ბებიების ძველ კარადებში თვლემაშერეული და მტვერდადებული წიგნები უამრავ მოგონებას ინახავს. ისინი ადამიანთა სიხარულის, ტკივილის, სიყვარულის, განშორებისა თუ უღიმღამო დღეების მოწმენი არიან და ამ წიგნების გადაშლასთან ერთად ჩვენ სხვა ადამიანთა ცხოვრების ეპიზოდებსაც ვფურცლავთ.   სწორედ ეს საინტერესო მოტივი აირჩია ქართველმა პოეტმა და ენათმეცნიერმა, დიანა ანფიმიადიმ თავისი წიგნის – „ჩვენ,... ვრცლად >


გილოცავთ ახალი სასწავლო წლის დაწყებას!

  ძვირფასო ბავშვებო, მასწავლებლებო და მშობლებო, „არტანუჯი“ გილოცავთ ახალი სასწავლო წლის დაწყებას და წარმატებას გისურვებთ!   შეგახსენებთ, რომ 2019-2020 სასწავლო წლისთვის „არტანუჯმა“ ქართული ენისა და ლიტერატურის მე-7 კლასის სახელმძღვანელოები გამოსცა (ავტორები: დიანა ანფიმიადი, ზინა გაბიჩვაძე, ივანე ამირხანაშვილი). კომპლექტების შეძენა შესაძლებელია შედეგ მისამართებზე:   თბილისი: წიგნის მაღაზია დადიანზე მისამართი: ცოტნე დადიანის 22/24 ტელ: 032 2 90 57 96  მისამართი: ცოტნე დადიანის 43 ტელ: 032 2 96 62 38   მაღაზია... ვრცლად >


ანი ჯავახიშვილის ბლოგი – „შორეული ნოემბრის დილას“

                         შორენა ლებანიძის ახალი წიგნის გადაფურცვლისთანავე ნაზი შამანაურის ფოტო შემომეფეთა. მაშინვე მივხვდი, რომ ეს წიგნი ემოციურად უმძიმესი წასაკითხი იქნებოდა, ნაზი შამანაური ხომ ჩემთვის ყველაზე მტკივნეული აღმოჩენა იყო.   დავიბადე და გავიზარდე ნუცუბიძის N18-ში, საიდანაც ასათიანის ფსიქიატრიული კლინიკა სულ ორი ფეხის ნაბიჯზე მდებარეობდა. როდესაც ნაზის ამბავი გავიგე, ერთი უბრალო ძველი შენობა ჩემს გონებაში უდიდესი ბოროტების სიმბოლოდ გადაიქცა. სულ მიკვირდა, როგორ შეიძლებოდა ეს კლინიკა... ვრცლად >


გვანცა ჯობავას ინტერვიუ სვეტლანა ალექსიევიჩთან

      2017 წლის სექტემბერში, გამომცემლობების – „არტანუჯისა“ და „ინტელექტის“ მოწვევით თბილისს ნობელის პრემიის ლაურეატი მწერალი სვეტლანა ალექსიევიჩი ესტუმრა. გამომცემლობების საერთაშორისო ურთიერთობის მენეჯერმა გვანცა ჯობავამ მასთან ინტერვიუ ჩაწერა, სადაც აღიარებული ბელარუსი ავტორი დღევანდელობისთვის მნიშვნელოვან და აქტუალურ პრობლემებზე, თავის წიგნებსა და მომავლის გეგმებზე საუბრობს.    უკვე ორმოცი წელია შეკითხვების დასმა თქვენი მთავარი როლია. ახერხებთ, რომ თქვენი წიგნებისთვის ათასობით... ვრცლად >


ანი ჯავახიშვილის ბლოგი – „ყველა, ვისაც შეიყვარებ...“

               გიფიქრიათ, უკიდეგანო კოსმოსში სადმე შორს, ათასეული სინათლის წლით დაშორებულ პლანეტაზე სხვა ცივილიზაცია რომ არსებობდეს და ამ ცივილიზაციისთვის ადამიანთა მოდგმის არსის, ჩვენი მიზნებისა და ოცნებების ახსნა რომ მოგიწიოთ, რას ეტყოდით? მე ვეტყოდი, რომ მთელი ჩვენი კაცობრიობის არსი ღმერთისა და უკვდავების ძიების გზაა. გამოქვაბულის ეპოქიდან თანამედროვეობამდე – პირველყოფილი რიტუალებიდან უახლეს ტექნოლოგიურ მიღწევებამდე ადამიანი ერთადერთ კითხვაზე ეძებს პასუხს: არის თუ არა ჩვენში რაიმე არამატერიალური?... ვრცლად >


ანი ჯავახიშვილის ბლოგი – „ჯადოსნური სამყარო მონტერეის ქუჩაზე“

             ოდესმე წარმოგიდგენიათ სამყარო, სადაც ადამიანი შეიძლება გამათბობლის ქვაბში ცხოვრობდეს, ხოლო ამ ქვაბის მილებს დღიურად აქირავებდეს ტურისტებზე? სამყარო, სადაც ფულის ერთეული ცოცხალი ბაყაყებია, ხოლო მხატვრები ნახატებს ქათმის ბუმბულისა და თხილის ნაჭუჭებისგან ქმნიან? თუ ამ გულთბილი, მზიანი და უცნაური ადგილის ნახვა გნებავთ, მაშინ აუცილებლად უნდა წაიკითხოთ ჯონ სტაინბეკის „კონსერვის რიგი“.   „დაწერე რაიმე სახალისო, რაც ომს არ შეეხება, დავიღალეთ ამდენი ომით“ – როგორც ჯონ სტაინბეკი იხსენებს,... ვრცლად >


ანი ჯავახიშვილის ბლოგი – „ეულად დარჩენილი ველური პალმები“

                         არსებობს ლიტერატურული ნაწარმოებები, რომელთა კითხვის დროსაც გიჩნდება განცდა, თითქოს წიგნის პერსონაჟები უფრო რეალურები არიან, ვიდრე თავად შენ. ირღვევა ზღვარი ფიქციასა და რეალობას, გამონაგონსა და სინამდვილეს შორის. ასეთ დროს ფიქრობ, ლიტერატურა იქმნება რეალობის მიხედვით, თუ პირიქით – თავად ცხოვრება ბაძავს ლიტერატურას? სწორედ ამგვარი რომანია უილიამ ფოლკნერის „ველური პალმები“, რომელშიც ყოველი ადამიანური გრძნობა იმდენად მკაფიოდაა დახატული, რომ თითქოს საკუთარ სხეულზე გრძნობ... ვრცლად >


ანი ჯავახიშვილის ბლოგი – „მოცლილების საქმე“

                              გუსტავ ფლობერის წიგნი, რომელსაც თამამად შეგვიძლია ლიტერატურული ექსპერიმენტი ვუწოდოთ, შედგება ანბანური წესით დალაგებული, სრულიად განსხვავებული შინაარსისა და კონოტაციის მქონე სიტყვების ავტორისეული, სუბიექტური განმარტებებისაგან. ფლობერის ლექსიკონში მოცემული დეფინიციები არც პროფესიული ხასიათისაა და არც ლექსიკოგრაფიული. ყველასათვის ცნობილი სიტყვების განმარტებისას ფლობერი ამჟღავნებს ირონიულ და სარკასტულ დამოკიდებულებას საყოველთაოდ მიღებული კლიშეებისადმი. გამოჩენილი... ვრცლად >


ანი დიდიშვილის ბლოგი – „პენელოპე. ხათუნა. დედაჩემი“

                       ომიაო, რომ გავიგეთ, ყველანი სოფელში გავიხიზნეთ: დედა, და-ძმა, ბებია, დეიდა, დეიდაშვილები, მამიდა და მამიდაშვილებიც. ერთ სახლში 13 სულიერი და 4 ოჯახი ვცხოვრობდით. საკვირველია, ან იქნებ არც, მაგრამ ამ ოთხიდან არც ერთი იყო სრული შემადგენლობით წარმოდგენილი, ყველას აკლდა ვიღაც და ამ ვიღაცას ვისთვის ქმარი ერქვა, ვისთვის კიდევ – მამა.   დედას უკანა კართან სულ ედო მუქი იასამნისფერი პარკი. ომამდე ამ პარკს სხვა დანიშნულებით იყენებდა, მაგრამ, რაც სოფელში წამოვედით, იქ ის ნივთები ჩაალაგა, ყველაზე... ვრცლად >